Toen hij bijna zeventig was, werd
Duke Ellington beschouwd als de grote historische figuur van de Afro-Amerikaanse muziek, geëerd met academische graden en verschenen op de voorpagina's van gerenommeerde tijdschriften. Toch moest en wilde hij zo veel mogelijk optreden en daarom toerde hij met zijn orkest de wereld rond, van Japan tot Noord-Afrika tot Zuid-Amerika en Oost-Europa. Tijdens zijn reizen kon hij in maart 1967 een tussenstop maken in Stuttgart om een kleurrijk gemengd programma voor te stellen dat bestond uit een paar beproefde stukken en veel minder bekende composities. Naar Ellington's normen was het een modern concert, uitbundig in stemming en soms ondeugend in arrangementen, die wat schrille kleuring toelieten. En het toonde ook aan dat zelfs een uiteindelijk traditioneel jazz orkest in de rocky sixties genoeg charisma kon ontwikkelen om een publiek als dat in de Liederhalle te boeien. De revoluties werden nu door anderen gemaakt, maar
Duke Ellington bleef de briljante meester van het grote muzikale gebaar.
