Het album Colours van Eloy markeert een opvallende fase in de Duitse progressive rockband waarin de muziek verschuift naar een meer synthgestuurde, poppy sound. Deze overgang vanaf hun space-rock roots leverde een album op dat een kleurrijk palet aan sferische geluiden en melodieën bevat. De productie, mede verzorgd door Frank Bornemann, is helder en modern voor zijn tijd, en de composities zijn over het algemeen korter en directer dan hun eerdere werk. De uitvoering is gedragen door de kernleden Bornemann op zang en gitaar, Klaus-Peter Matziol op bas, met ondersteuning van nieuwkomers Hannes Arkona op gitaar, Hannes Folberth op toetsen en Jim McGillivray op drums. Dit zorgde voor een frisse sound met dynamische toetsenarrangementen, stevigere gitaarriffs en een prominente baslijn. Het gebruik van lange, zwevende toetsenakkoorden en echo creëert een ruimtelijke, bijna psychedelische sfeer die typerend blijft voor Eloy, ondanks de modernere aanpak. Tracks als 'Horizons' met zijn
Alan Parsons-achtige groove en vocale bijdrage van Edna en Sabine, 'Illuminations,' die met krachtige baspartijen en synthlijnen een hoogtepunt vormt, en 'Silhouette,' dat met een langere speelduur de progressieve traditie eer aandoet, laten de veelzijdigheid van het album goed zien. Colours combineert het beste van de jaren ’70 en ’80 prog met een fris elan en blijft daardoor een fascinerend album in Eloy’s discografie.
