Midnight Blue is Kenny Burrell op zijn meest ingetogen en expressieve: een diepblauwe mengeling van blues en hardbop, opgenomen met een kleine groep die elke noot laat ademen. Burrells gitaar is warm en rond, met een timing die meer zegt door stilte dan door snelheid. Tenorsaxofonist Stanley Turrentine kleurt de melodieën met een rokerige glans, terwijl Ray Barretto’s conga’s een subtiele, pulserende onderstroom geven; de ritmesectie met bas en drums houdt alles soepel en onopgesmukt.
De sfeer is laat op de avond: ontspannen, intiem en toch onweerstaanbaar swingend. Luister naar de sluwe groove van Chitlins con Carne, de titeltrack die in slow-burn gloeit, of het strakke samenspel in Mule: het is muziek die je kamer vult zonder te schreeuwen. De composities zijn simpel en trefzeker, de improvisaties melodisch, nooit virtuoos om de virtuositeit.
Op LP komt de ruimte tussen de instrumenten prachtig naar voren; op cd klinkt het strak en
direct, met dezelfde elegante balans. Midnight Blue is zo’n plaat die je opzet voor de sfeer, en blijft draaien voor de details: een tijdloze gids naar de kern van soulvolle jazzgitaar.
