Na zijn uitvoering van Bruckners Zevende Symfonie neemt Iván
Fischer zijn Budapest Festival Orchestra mee naar het hoogtepunt van de 19e-eeuwse symfonische muziek met de onvoltooide Negende Symfonie van de Meester van St. Florian - een monumentaal, raadselachtig en diep religieus werk.
De drie voltooide delen zijn doordrongen van angst en besef van de dood. Net als in Mozarts onvoltooide Requiem wordt het eerste deel gedomineerd door een somber D mineur. De hamerende ritmes van het Scherzo lijken
Stravinsky en Bartók voor te stellen, terwijl de grote sprongen en doordringende dissonanten verwijzen naar de Weense School van Arnold Schönberg, Alban Berg en Anton Webern. Het Adagio is Bruckners hartverscheurende afscheid van de wereld en het leven. Hoewel hij stierf voordat hij het enorme vierde deel kon schrijven dat hij in gedachten had, heeft het eindigen in het Adagio iets bevredigends en troostends.
