Er is nauwelijks een muziekgebied te bedenken waarin het genie van
Mozart niet tot volledige ontplooiing kan komen. In de loop van zijn korte leven bereikte hij zo'n perfectie dat de luisteraar de muziek gewoon over zich heen kan laten komen en ervan kan genieten. Dat
Mozart bijzonder geliefd is bij een breed publiek hangt nauw samen met zijn meeslepende kwaliteiten en brede scala aan karakteriseringen. Zijn creatieve
spectrum is zo uitgebreid en subtiel dat iedere luisteraar er zijn eigen favoriete kleur in kan vinden. Men voelt aan zijn muziek dat hij echt open en eerlijk is. Hij weet zijn stemming subtiel in muziek te vertalen. En zo komen we veel van zijn geestigheid, vreugde en kinderlijkheid tegen, maar ook diepe gevoeligheid, verdriet en sentimentaliteit. De uitdrukking van gevoelens is zo veelzijdig en krachtig, dat veel mensen
Mozart verkeerd begrijpen en hem ten onrechte als een 'jocose' componist beoordelen. Ook al was
Mozart in wezen een vrolijke persoonlijkheid, zijn leven werd ook gekenmerkt door spanning, ontgoocheling en hoop... en dit alles weerspiegelt zich in zijn muziek. Zijn pianomuziek is niet 'pianistisch' maar 'orkestraal' geconcipieerd. Ik weet natuurlijk niet wat
Mozart van een moderne piano zou hebben gevonden, maar juist deze orkestrale klanken - nuances, wisselende klankkwaliteiten, en articulaties zoals delicate piano legato passages en sterke tutti stijl fortes - kunnen naar mijn mening beter worden gereproduceerd op deze moderne Steinway uit 1906 dan op een fortepiano.
