Franz
Schubert (Wenen, 1797-1828) was de zoon van een onderwijzer die tevens amateur-cellist was. Hij kreeg al op jonge leeftijd muziekles van de plaatselijke parochie-organist, die zijn ongewone muzikale talent herkende en aanmoedigde; dit beviel Schuberts vader niet, die liever had gezien dat zijn zoon als leraar in zijn eigen voetsporen was getreden. Uiteindelijk koos
Schubert ervoor om componist te worden. Zijn tijdgenoten namen hem niet serieus, en hij kon alleen overleven dankzij de steun van een kleine groep vrienden en bewonderaars. Zowel de Sonate in a klein op. 42 en de vier Impromptus op. 142 werden tegen het einde van Schuberts leven geschreven, respectievelijk in 1825 en 1826. In tegenstelling tot veel van zijn composities die nu beroemd zijn, werd de Sonate gepubliceerd tijdens Schuberts leven, in 1826. De Impromptus daarentegen werden door zijn uitgever 'te moeilijk' verklaard; ze zouden pas in 1829, tien jaar na zijn dood, door Diabelli worden uitgegeven. Vanaf dat moment kregen de Impromptus hun statuur als belangrijke composities....
