Incesticide van
Nirvana is een opvallende verzameling van B-kanten, demo’s en covers die de ruwe energie en het eigenzinnige karakter van de band blootlegt. Het album laat een minder gepolijst, meer experimenteel geluid horen, met invloeden uit punk,
garage en alternatieve rock. Hier hoor je
Nirvana in hun meest onbevangen vorm: sommige nummers zijn ontroerend
direct, andere juist rauw en chaotisch. De combinatie van pakkende melodieën, harde gitaren en eigenzinnige teksten zorgt voor een dynamische luisterervaring.
Het artwork, een schilderij van Kurt Cobain zelf, weerspiegelt het enigszins vervreemdende en eigenzinnige karakter van de muziek. De plaat bevat covers van undergroundbands die Cobain bewonderde, en geeft zo een inkijkje in zijn muzikale invloeden. Incesticide biedt deels toegankelijke, bijna poppy tracks, afgewisseld met snellere en wrangere punknummers.
Uitgelicht worden bijvoorbeeld Dive, een krachtige opener; Molly’s Lips, een eerbetoon aan Cobains favoriete indiebands; en Aneurysm, waarin de disruptieve energie van
Nirvana optimaal naar voren komt. Het album fungeert als een brug tussen verschillende fases in
Nirvana’s carrière en laat horen dat hun stijl veelzijdiger is dan alleen grunge.
