Productbeschrijving
Solo Throat is de eerste solo-LP van zangeres, componist en bewegingskunstenaar Elaine Mitchener. Gebaseerd op het werk van de Afro-Amerikaanse en Afrikaans-Caribische dichters Edward Kamau Brathwaite, Aimé Césaire, Una Marson en NH Pritchard, verstoren deze twaalf nieuwe vocale composities het semantische gevoel, spelen ze met de marges van de lyrische vertaling en geven ze aanleiding tot nieuwe stemmen. Elaine Mitchener is een veteraan op het gebied van vocale expressie in de mondiale Black Avant Garde en doorkruist vrije improvisatie, interdisciplinair muziektheater en hedendaagse compositie met helderheid en plezier. Recentelijk heeft Mitchener geïmproviseerd en gecomponeerd met het geschreven woord als bronmateriaal. Ze daagde klassieke ensembles uit met haar stuk (“the/e so/ou/nd be/t/ween”), en gaf opdracht aan componisten Matana Roberts, Jason Yarde en George Lewis in reactie op het werk van Sylvia Wynter (“On Being Human as Praxis”, Donaueschinger Musiktage, 2020). Haar uitvoering van de tekst FR/OG van Umbra-dichter NH Pritchard op OTO in 2021 was een openbaring - een solo vocale herschikking van de krachtige visueel-materiële vorm die Pritchard gebruikt om de semantische 'betekenis' te ontwrichten. Voortbouwend op deze voorstelling neemt Solo Throat het werk van Pritchard naast dichters Edward Kamau Brathwaite, Aimé Césaire en Una Marson als bronmateriaal. De composities zijn een losse vertaling - een overdracht van tekst naar stem die veelheid in zich draagt en de transformerende kracht van literaire mogelijkheden viert. Overgegeven aan de spatiëring en herhaling van medeklinkers en klinkers, geeft Micheners uitzonderlijke fonetische vrijheid aanleiding tot een sensuele ervaring die de rol van ritme, timbre en adem bij het uitdrukken van betekenis intensiveert. Solo Throat komt zowel door verschil als door gelijkenis samen. Mitcheners eigen solo-improvisaties staan naast het werk van Brathwaite, Césaire, Marson en Pritchard en vormen een constellatie van onwaarschijnlijke overeenkomsten die geen esthetische conclusie opleveren. In plaats daarvan is Solo Throat een plaats van ontmoeting, een onherleidbaar meervoudige decompositie van woorden in een heterogene verzameling van geluiden en impulsen, waarbij de nadruk wordt gelegd op wat Anthony Reed noemt: ‘het spel op en het overschot aan marges van lyrische vertaling om andere wegen van lyrische ve