Maggot Brain is het derde studioalbum van de Amerikaanse band
Funkadelic, uitgebracht in 1971. Het album, dat vaak wordt aangeduid als psychedelische funk en funkrock, combineert elementen van R&B, acidrock, gospel en psychedelische soul tot een compacte, hallucinante klankwereld die zowel experimenteel als zeer emotioneel is. Het album, opgenomen door de oorspronkelijke bezetting van
Funkadelic en geproduceerd door George Clinton voor Westbound Records, legt de groep vast op een cruciaal moment, waarbij hun eerdere chaotische mix van soul, rock en blues wordt omgevormd tot iets donkerder, gepolijster en conceptueel intenser. Critici hebben het sindsdien geprezen als een meesterwerk, en het is opgenomen in belangrijke lijsten van „beste albums", wat de blijvende invloed ervan op funk, rock en daarbuiten weerspiegelt.Het album staat bekend om zijn grimmige, verontrustende sfeer, weerspiegeld in de beruchte hoesafbeelding van een schreeuwende, gedeeltelijk begraven vrouw en schedelbeelden, die thema’s als geestelijk verval, maatschappelijke ellende en kosmische angst visueel versterken. Binnen zijn relatief korte speelduur schakelt '
Maggot Brain' over van rauwe, door gitaren verschroeide intensiteit naar grooves doordrenkt van gospelharmonieën en diepe funkritmes, waarmee het bereik van de band en de chemie van de oorspronkelijke bezetting worden getoond voordat verschillende leden vertrokken. De plaat fungeert als een essentiële brug tussen de vroege, anarchistische periode van
Funkadelic en het meer gestructureerde maar nog steeds dreigende P-Funk-tijdperk, en staat bekend als een unieke, visionaire LP die de uiterste grenzen van de funk hielp definiëren.
