Matthew
Taylor componeerde Symfonie nr.4 tussen augustus 2015 en september 2016, ter nagedachtenis aan zijn vriend John McCabe en dus opgedragen aan Johns weduwe Monica. 'John en ik deelden veel muzikale enthousiasmes, Haydn en Nieslen in het bijzonder en deze beide componisten hebben invloed gehad op dit werk: er is een poging om een Niesleneske sweep te creëren aan het begin van het eerste deel en de finale bevat een paar streken waar Haydn van genoten zou kunnen hebben. Er is echter weinig dat bewust elegisch van karakter is, omdat ik altijd van mening ben geweest dat de beste manier om hulde te brengen een benadering is die in wezen feestelijk van geest is. In feite is nr. 4 misschien wel mijn meest vriendelijke symfonie tot nu toe. Deze symfonie is een groot eendelig werk dat in drie delen uiteenvalt. Het eerste deel begint met een energieke golf van energie die geleidelijk aan breder en intenser wordt voordat het uitmondt in een expansief, vaak naar binnen toe expressief langzaam deel. Het laatste deel erkent de invloed van Haydn en Prokofiev en culmineert in een terugkeer van de openingsmuziek, ditmaal versterkt met twee paar pauken, deel uitmakend van een onuitroeibare traditie bij het componeren van vierde symfonieën'. Matthew
Taylor 
