Dit album, uitgebracht in 1999, brengt pianist Mark
Anderson samen met de muziek van de Amerikaanse componisten Aaron Copland en George Gershwin. De werken situeren zich binnen de vroeg twintigste-eeuwse klassieke muziekstroming waarin elementen van modernisme worden vermengd met jazzinvloeden en Amerikaanse volksidioom. De opname, uitgegeven door Nimbus Records, legt de nadruk op solopianowerken die de verfijnde klankkleur van Copland en de ritmische vitaliteit van Gershwin laten uitkomen in een concertante maar intieme setting.
Andersons spel kenmerkt zich door helderheid, ritmische precisie en een gevoel voor de lyrische lijnen die beide componisten delen, ondanks hun verschillende achtergrond binnen de Amerikaanse klassieke traditie. De combinatie van Coplands meer contemplatieve en harmonisch gedurfde stijl met Gershwins meer urbane, jazzy karakter schept een veelzijdig portret van de Amerikaanse klassieke muziek in het interbellum. Het album is daarmee zowel een stijlbewuste verkenning van het Amerikaanse modernisme als een showcase van Andersons virtuositeit en muzikaal inzicht.
