Dit album brengt het Hongarije van Béla Bartók tot leven in een krachtige vertolking door het Hungarian State Symphony Orchestra onder leiding van dirigent Ádám
Fischer. De opname verenigt twee van Bartóks belangrijkste orkestwerken en situeert zich stijlmatig in de twintigste-eeuwse klassieke muziek, op het snijvlak van laatromantiek, modernisme en nationale volksmuziektraditie. De rijke orkestrale kleuren, scherpe ritmiek en expressieve spanningsbogen tonen zowel de lyrische als de rauwe, soms bittere kant van Bartóks muzikale taal. Uitgebracht in 1990 laat deze productie horen hoe Bartók de grenzen van het symfonisch idioom verlegt met complexe, maar helder geprofileerde orkestpartijen en een sterke dramatische opbouw. Het spel van het Hungarian State Symphony Orchestra blinkt uit in transparantie en precisie, terwijl
Fischer oog heeft voor zowel de energieke uitbarstingen als de meer introspectieve passages. De componist Béla Bartók staat centraal als vertegenwoordiger van de Midden-Europese modernistische stroming, die volksmuzikale elementen versmelt met een vooruitstrevende, soms expressionistische orkeststijl.
