Mozart had een ondeugend gevoel voor humor, maar hij had ook
contact met iets subliems, buiten deze wereld, en beide kanten van zijn karakter worden gecombineerd om de sonates hun bijzondere aantrekkingskracht te geven. Ik ben het eens met anderen die hebben gezegd dat
Mozart pas echt vlam vat in de K.300 en zijn meest onrustige, verontrustende en zelfs gevaarlijke muziek produceerde tijdens zwarte stemmingen, zoals wordt geïllustreerd door de krachtige, angstige A-minor Sonate, K.310. In schril contrast hiermee brengt hij gratie en evenwicht in de beschouwende langzame delen en sprankelende ondeugendheid in de briljante passages in alle sonates op deze opname
