The Atomic Bitchwax presenteert zich op hun zevende studioalbum Force
Field als een geoliede, hyperenergetische stonerrockmachine. Het uit 2017 daterende album tilt de band terug naar hun wortels in de jaren negentig, maar laat zich niet zo makkelijk grijpen in één hokje. Hoewel het album ontegenzeggelijk stoelt op de fundamenten van stonerrock, is de toon zwaarder, de snelheid hoger en de dosis punk groter dan bij veel voorgangers of tijdgenoten uit het genre. Het trio speelt gecondenseerde, rauwe riffrock, waarbij melodie en botheid hand in hand gaan. De muziek is strak georkestreerd: het gitaarwerk knalt, de basslines brullen en het drumstel dendert. De productie is duidelijk, maar niet klinisch, waardoor de rauwe energie vanaf het eerste nummer vol overgave losbarst en de luisteraars tot en met het sluitstuk op sleeptouw neemt.
Op Force
Field wordt het tempo nauwelijks verlaagd en het spelplezier spat van de muziek af. De band laat ruimte voor psychedelische momenten, maar laat zich vooral gelden als een moderne variant van het klassieke rock trio, met invloeden uit de seventies en een snufje space rock. De zang is mannelijk,
direct en met een humoristisch laagje. Hoewel het album niet opzienbarend vernieuwend is, doet het niets tekort qua kracht, originaliteit en uitvoering. De songs zijn kort, krachtig en vol met onweerstaanbare riffs die je
direct terug in de studiovorm opnieuw willen horen. Force
Field is daarmee een uiterst vermakelijke plaat die het gevoel geeft van een garageband met buitensporig veel talent en energie.
