Eskaton’s 'Ardeur', uitgebracht in 1980, is een Zeuhl-album van het Franse ensemble dat hun ontwikkeling markeert van een door
Magma beïnvloede start naar een uitgesproken eigen stijl. Het album, dat in eigen beheer verscheen als een dubbel-lp op gekleurd
vinyl, bundelt de hemelse kracht van de Zeuhl in strakkere, directere composities, met spiraalvormige tweestemmige zang, een woeste ritmesectie en gloeiende keyboards die een explosieve energie voortstuwen. De band, strakker als een zeskoppige formatie met bijdragen van violist Patrick Lemercier, smeedt kosmische harmonie, kolkende ritmes en operachtig vocaal samenspel met een cabaretachtig theatraal randje, waardoor een apocalyptische intensiteit ontstaat zonder overdaad. Dit eerste uitgebrachte werk, opgenomen als tweede na hun langdurige voorganger, verruilt epische uitweidingen voor compacte stukken die de kernkenmerken van de groep scherp in beeld brengen. Griezelige, Kobaiaanse fraseringen in het Frans spinnen ongebruikelijke harmonische structuren rond geestdodende muzikale uitbarstingen, lichter van toon maar niet minder catharsisch. Ardeur, al lang begeerd door verzamelaars, staat bekend als een klassiek artefact van de Franse progressieve muziek, waarbij het overbodige is weggelaten en de directheid en precisie zijn versterkt.
