Gottlieb Wallisch, beroemd om zijn heldere lijn en zuivere toon, gaat voor zijn vierde opname met Linn van
Mozart naar zijn tijdgenoot
Haydn. Haydns beroemde Londense sonates kunnen worden beschouwd als de distillatie van de hele sonate-ervaring van de componist; Gottlieb weet zijn karakteristieke humor, energie en bezieling perfect te vangen. Sonate nr. 60 werd geschreven voor een instrument met een groter toonbereik dan de Weense instrumenten van die tijd, met een breder palet van gespecificeerde dynamische mogelijkheden en pedaaleffecten. Met een opvallend tweedelig formaat, asymmetrische frasen en ongebruikelijke accenten was Sonate nr. 61 zijn tijd ver vooruit en doorbrak hij de grenzen van de traditionele sonatevorm. Sonate nr. 62, vaak omschreven als een symfonie voor piano, is vaak geprezen als
Haydn's 'opus summum' vanwege zijn grootschalige vorm, diversiteit van expressie en zijn virtuoze vereisten.'De Sonate in D Majeur daar, uitgevoerd met rechttoe rechtaan plezier door Gottlieb Wallisch, die lijkt te genieten van deze miniatuur sonate's eigenaardigheden net zo veel als de bredere beloningen van zijn naaste buren in Londen.' BBC Radio 3 'CD Review''...de pianist toont zich volledig in overeenstemming met de stijl van de muziek en is in staat om de kwaliteiten ervan over te brengen op de luisteraar... De opname, geproduceerd en geëngineerd door Philip Hobbs is eerste klas SA-CD.net'...hij heeft een ongewoon accurate, klinkende toon die hier prachtig wordt vastgelegd door de technici van Linn.' AllMusic.com
