Fortuna van Popstrangers, uitgebracht in 2014, is het tweede album van het uit Nieuw-Zeeland afkomstige trio, dat op dat moment al naar Londen was verhuisd. Het album markeert een duidelijke verschuiving ten opzichte van het ruigere geluid van hun debuut. Waar Popstrangers zich eerder richtten op grunge en een soort van Kiwi-punk, komen op
Fortuna de invloeden van klassieke 60s-gitarpop en Britse indie sterker naar voren. Het album blinkt uit in toegankelijke, melancholische melodieën en zorgvuldig opgebouwde arrangementen, waardoor het zich duidelijk positioneert in het genre van psychedelische pop met een vleugje indie rock.
De plaat is opgenomen in één intensieve week in Londen, wat een snelle, frisse productie opleverde. De songs zijn doordrenkt van een dromerige, haast zonovergoten sfeer, maar thematisch borrelt er onder de oppervlakte een sluimerende onrust en stadsangst. Zanger Joel Flygers stem dringt zich op tussen subtiele verdiepingseffecten, maar breekt ook voortdurend door het laagje melancholie heen. De teksten raken aan liefde, verlies en de worsteling met een nieuw leven ver van huis. Deze onderwerpen worden verweven met bijtende humor en een zekere nonchalance, waardoor het album nooit zwaarmoedig of overbeladen aanvoelt.
Hoewel het songschrijven op
Fortuna vaker eenvoudig is dan complex, valt juist op hoe de band met minimale middelen een groot gevoel kan oproepen. De productie is helder, de gitaarsporen zijn doordacht ondergeschikt aan de melodie en het ritme, en het geheel imponeert door een doordachte, luchtige en toch behoorlijk melancholische sound. Het resultaat is een plaat die zich laat horen als een moderne interpretatie van klassieke pop, maar toch een eigen, uniek karakter behoudt.
