Love at the
Bottom of the Sea is een album van The Magnetic Fields dat in 2012 verscheen op cd en wordt beschouwd als hun tiende studioalbum. Het album keert terug naar de kenmerkende stijl van de band uit de jaren 90, met een opvallende mix van akoestische en elektronische instrumentatie na hun "no-synth trilogie". Binnen het geheel van de alternatieve en indiepop wordt op deze plaat een breed scala aan geluiden verkend, waarin synths na ruim een decennium weer een prominente rol krijgen, geïnspireerd door nieuwe technologieën op dit gebied.
Het album blinkt uit in korte, kernachtige nummers, waarbij teksten vaak wrang, geestig of doordrenkt zijn van een zekere melancholie. Thematisch schommelen de liedjes tussen "anti-liefdes"verhalen, verloren verlangens en eigenaardige observaties over relaties, wat zorgt voor een speelse, soms ironische kijk op het genre. The Magnetic Fields demonstreren ook hier opnieuw hun liefde voor muzikale variatie en hun vaardigheid om pakkende, eigenzinnige popmuziek te maken binnen het alternatieve
spectrum.
