Love at the
Bottom of the Sea markeert de terugkeer van The Magnetic Fields naar een mengeling van elektronica en akoestische instrumenten, na een trio albums waarin synthesizers grotendeels afwezig waren. Op deze tiende studio-LP pakt frontman Stephin Merritt opnieuw de draad op met zijn kenmerkende combinatie van romantiek, sarcasme en scherp observatievermogen, en dat resulteert in een verzameling liedjes die zowel vrolijk als scherp ironisch zijn. Het album werd uitgebracht in het jaar 2012 onder het Merge-label en wordt gekenmerkt door een genreoverschrijdende mix van indiepop, synthpop en
new wave, waarbij klassieke Magnetic Fields-elementen zoals droge humor, melancholie en een subtiel liefdesverlangen naar voren komen in compact gecomponeerde, instrumentaal rijke nummers.
De sfeer op het album is speels en vrij, met veel ruimte voor subtiele melodieën, gekke synthesizerlijnen en vrolijke ritmes die soms doen denken aan het vroege werk van de band, maar dan met een hedendaagse twist. Hoewel niet elk nummer even indrukwekkend is, overheerst het gevoel dat de band zich eindelijk weer volledig thuis voelt in haar eigen geluid, zonder zich te hoeven conformeren aan beperkingen. Stephin Merritt laat horen dat hij nog steeds een van de beste songwriters is in het alternatieve circuit, met een uniek vermogen om het persoonlijke en het absurde naadloos te combineren, in een sfeer die zowel toegeeflijk als geestig is. Love at the
Bottom of the Sea laat horen dat The Magnetic Fields, ook na ruim twintig jaar, nog steeds kunnen verrassen en prikkelen.
