Carla Bozulich’s album Quieter, uitgebracht in 2018, markeert een opmerkelijke verschuiving in haar lange carrière als art-punk en experimenteel musicus. In tegenstelling tot het lawaaierige en rauwe geluid waarmee ze eerder furore maakte in bands als The Geraldine Fibbers en Evangelista, presenteert Quieter een introspectieve, bedachtzame toonzetting. De titel verwijst niet alleen naar het lagere volume, maar ook naar een ingetogen en vaak broeierige sfeer die het hele album doortrekt. Bozulich verwerkt elektronica, sfeervolle piano, subtiele gitaar en strijkers tot een klanktapijt dat zich moeilijk in één genre laat vangen, maar vooral neigt naar
ambient, experimentele singer-songwriter en avant-folk. De productie is zorgvuldig opgebouwd uit gefragmenteerde opnames en intensieve samenwerking met een brede kring van muzikanten, waardoor elk nummer een uniek karakter krijgt.
Quieter is het resultaat van jarenlang experimenteren met geluid en tekst, waarbij Bozulich haar kenmerkende, emotioneel geladen stem en poëtische teksten combineert met abstracte soundscapes. Het album kent een organische opbouw: soms verstild en kwetsbaar, dan weer dreigend en beklemmend. De muziek nodigt uit tot luisteren en herluisteren, mede door de rijkdom aan details en de manier waarop elektronische manipulatie en akoestische instrumenten elkaar aanvullen. Hoewel Quieter minder
direct en confronterend klinkt dan haar eerdere werk, behoudt het de rauwe eerlijkheid en het experimenteel elan dat Bozulich kenmerkt. Het album laat zien dat stilte en beperking juist kracht kunnen geven aan haar artistieke stem, zonder de diepte en complexiteit uit het oog te verliezen.
