Digital Ash in a Digital Urn is het derde studioalbum van Bright Eyes, uitgebracht in 2005. Dit album markeert een radicale geluidsverschuiving voor Conor Oberst en zijn project, waarin elektronische elementen, synthesizers en digitale productie centraal staan in plaats van de acoustic-based aanpak van eerdere werken. Het album beweegt zich door genre-grenzen, variërend van alt-
country en indie folk tot electro-pop en elektronische experimentatie. Met bijdragen van gastspeelers zoals Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs en synthesizer-programmering van Jimmy Tamborello van
Postal Service, combineert het album industriële beats met organische klanken op een manier die veel luisteraars verraste.
Het album wordt gekarakteriseerd door zijn ongemakkelijke eerlijkheid en experimentele benadering van emotionele thema's. In plaats van traditionele song-structuren biedt Digital Ash in a Digital Urn disoriënterende en complexe composities waarbij instrumentale onderdelen soms tegen de voornaam ingaan, waardoor spanning ontstaat tussen melodische en geluidstextuur-elementen. Hoewel het album aanvankelijk gemengde reacties ontving vanwege de drastische afwijking van Obersts bekende geluid, wordt het nu erkend als ambitieus en diepgaand. De kritieken waren verdeeld, waarbij sommigen het beschouwden als een kunstzinnige doorbraak terwijl anderen het zagen als een onverwachte en soms oncomfortabele experimentele fase. Ondanks de controversiële ontvangst blijft het album een belangrijk werk in Bright Eyes-discografie.
