Approximately Infinite
Universe is het derde soloalbum van Yoko Ono, uitgebracht in samenwerking met de Plastic Ono Band. Het verscheen in 1973 als een dubbel-lp en markeert een duidelijke verschuiving van Ono’s eerdere experimentele en avantgardistische rock naar een meer conventionele pop- en rockbenadering. De productie was in handen van Yoko Ono samen met John Lennon, die in beperkte mate bijdroeg op gitaar.
Op het album wordt Ono begeleid door de New Yorkse band
Elephant’s Memory, wat zorgt voor een volwaardige rock ’n roll-sound: bluesy, organ-geladen grooves accentueren haar intieme, vaak ingehouden zang en emotionele teksten. Het album staat bekend als een uitgesproken feministisch statement binnen een door mannen gedomineerde muziekindustrie van de jaren zeventig, en Ono weet persoonlijke pijn en maatschappelijke woede om te zetten in kunst met een ongekende intensiteit.
Qua sfeer biedt Approximately Infinite
Universe een minder chaotisch en dichterbij geluid dan haar voorgaande werk, waarmee het toegankelijker is zonder haar eigenzinnige visie uit het oog te verliezen. Dit dubbelalbum wordt vaak gezien als een progressief hoogtepunt in haar oeuvre, met een onmiskenbare
focus op thema’s als gelijkheid en menselijkheid, verpakt in het genre van feministische rock en klassieke poprock.
