King Crimson bracht in het jaar 1970 hun tweede studioalbum In
the Wake of Poseidon uit, in een tijd van grote veranderingen binnen de bezetting van de band. Ondanks deze wisselingen wist gitarist Robert Fripp, met behulp van gastmuzikanten en oud-leden, het project succesvol te voltooien en het album te voorzien van een verrassend coherente muzikale identiteit.
Het album, uitgebracht op CD, leunt sterk op het genre progressieve rock en laat ook duidelijke invloeden van jazzrock en fusion horen. Kenmerkend is het gebruik van dynamische contrasten: stevige, complexe passages worden afgewisseld met sfeervolle, melodieuze stukken. Karakteristiek zijn de rijke arrangementen, zoals vervlochten mellotronlagen, jazzy saxofoonmotieven en afwisselende pianothema’s. De productie vangt een breed
spectrum aan emoties, van onstuimige energie tot serene rust, waarbij de band emotionele diepgang combineert met experimenteerdrift.
In
the Wake of Poseidon geldt als een eclectisch en experimenteel werk binnen de progressieve rock, dat de reputatie van
King Crimson als vernieuwend collectief verder heeft versterkt. Het album laat horen dat de groep, ondanks interne uitdagingen, kon blijven verrassen en muzikaal vernieuwen.
