William Basinski's The Disintegration Loops II, uitgebracht in 2003, is een ambientalbum dat de schoonheid van vergankelijkheid vastlegt door middel van loops van oude analoge tapes die tijdens het digitaliseren letterlijk desintegreren. De composities ontstaan uit dit toevallige proces, waarbij tapebanden verkruimelen en de geluiden vervagen tot een etherische, cyclische nevel van echo's en reverberaties, met sporen van hoorns en strijkers die langzaam oplossen in stilte. Dit resulteert in een soundscape die zowel dreigend als weelderig is, vol onheilspellende lushness die de luisteraar meeneemt in een meditatieve toestand van verval en wedergeboorte.Het album belichaamt de esthetiek van erosie, waarbij organische destructie leidt tot hypnotiserende process music die de natuur van tijd en verlies weerspiegelt. Critici prijzen het als een meesterwerk van drone en
ambient, ideaal voor slapen of geconcentreerd luisteren, met een intense focus op de onvermijdelijke fade-out van geluid dat tot stof wordt. Het roept een gevoel op van spookachtige simulacra, een metafoor voor digitale compressie en het efemere heden, en ontving internationale lof als een van de beste reissues.
