Metal Machine Music is een dubbelalbum van Lou Reed uit 1975, dat wordt geclassificeerd als noisemuziek of industriële noise. Het album is gemaakt zonder conventionele instrumenten, zang of synthesizers en bevat gelaagde elektronische feedback, vervormde frequenties, galmende drones en pulserende witte ruis over stereokanalen, waarbij gebruik wordt gemaakt van tools zoals ringmodulators, tremolo-units en distortionboxen om een niet-aflatend industrieel gehuil te produceren. Reed manipuleerde gitaren voor feedback, loopte tapes met elektronische pulsen en bouwde harmonische intensiteiten op tot golven van apocalyptisch gekrijs, waarmee hij radicaal afweek van zijn rockimago en een conceptuele afwijzing gaf aan commerciële verwachtingen na hits als Sally Can't
Dance.Het album, dat bij de release de critici verdeelde, schokte luisteraars die liedjes verwachtten, waardoor velen hun exemplaar terugbrachten onder beschuldigingen van oplichterij, maar verdedigers zoals Lester Bangs prezen het als een baanbrekende niet-harmonische compositie en een door integriteit gedreven statement. Reed putte uit avant-gardistische invloeden, claimde verborgen klassieke fragmenten en gevaarlijke frequenties, en positioneerde het als een
soundtrack van elektronische ondergang te midden van zijn persoonlijke turbulentie van drugs en uitputting. Later inspireerde het album de improvisatorische noise-exploraties van het Metal Machine Trio, waarmee het zijn nalatenschap als punkachtig, minimalistisch kunstwerk dat de grenzen van de studio als instrument herdefinieerde, versterkte.
