“De dood is niet het definitieve einde, maar eerder een overgang naar een andere fase” - Willem JethsDit uitgangspunt heeft Willem Jeths (geboren in Amersfoort, 1959) uitgewerkt in zijn Requiem in de vorm van een muzikale reis naar het hiernamaals, troost puttend uit schoonheid en plechtige rouw. De dood als bron van reflectie en als filosofisch begrip is een idée fixe geworden in het oeuvre van Willem Jeths. Niet zozeer om een romantische fascinatie voor de duistere kant van de dood, maar het moment van overgaan naar iets anders, vormen een terugkerend thema in zijn werk. Deze transformatie, eerder al te horen in Jeths Eerste symfonie (Challenge
Classics) is een beschrijving van wat er gebeurt na het aardse leven, de wedergeboorte, of zelfs het aanzien met God. “Dit is mijn meest melodieuze werk tot nu toe”, aldus Willem Jeths.Een Requiem moet uit het hart komen en het hart zingt. Zijn voorliefde voor exotische klankkleuren blijkt uit het gebruik van sopraanblokfluit, harp, orgel en een uitgebreid scala aan percussie-instrumenten, waaronder klokkenspel, vibrafoon en xylofoon. Ze dienen een hoger doel, namelijk de melodie. Het klankidioom van Willem Jeths is in de loop der jaren langzamerhand minder atonaal geworden. Hij won twee prijzen op de Internationale Compositiewedstrijd in Wenen in 1996, voor zijn vioolconcert Glenz en zijn Pianoconcert. Het vioolconcert Glenz (1993) betekende voor hem zijn grote doorbraak. Voor het Requiem zocht Jeths zijn klanken uit dit vioolconcert.Wie naar de muziek van Jeths luistert, zal niet meteen op de gedachte komen dat het om een Nederlandse componist gaat. Zijn muziek wortelt in een traditie die van Mahler tot en met Wolfgang Rihm reikt. Zijn klankidioom is laatromantisch/expressionistisch en tegelijkertijd onmiskenbaar eigentijds.
