Op het album Brahms - Enescu brengen acht musici van het Orchestre de chambre de Paris twee meesterwerken samen die een generatie uit elkaar liggen: Brahms' stralende Strijkkwintet nr. 2 en Enescu's visionaire Strijkoctet. Het komt uit op Challenge
Classics. Polyfone rijkdom, textuur en emotionele diepgang vormen de rode draad tussen beide werken, die zo een onverwachte muzikale verwantschap blootleggen tussen de romantische traditie en het begin van de twintigste eeuw.In 1894 ontmoetten de jonge Enescu en de gevierde Brahms elkaar kort. Enescu was destijds onder de indruk van de orkestrale rijkdom, de vindingrijkheid van de middenstemmen en de weelderige textuur van Brahms' muziek. Brahms schreef zijn Strijkkwintet Op. 111 op 57-jarige leeftijd, op het hoogtepunt van zijn roem. Enescu's Strijkoctet Op. 7 ontstond zes jaar later, in 1900, toen de componist pas negentien was, en gold voor hemzelf later als een keerpunt in zijn ontwikkeling.Beide werken delen een opvallende polyfone dichtheid: bij de eerste lezing van het Kwintet wilde violist Joseph Joachim, boezemvriend van Brahms, zelfs noten uit de partituur schrappen, wat de componist resoluut weigerde, vertelt violist Jeroen Dupont. Ondanks de weemoedige sfeer van een werk dat Brahms destijds als mogelijk zijn laatste beschouwde, is het Kwintet opvallend joviaal en vitaal van karakter. Net als Bach laat Brahms elk detail bijdragen aan een groter geheel, een structuur die volgens celliste Livia Stanese vooral doorklinkt in de fugatische opbouw van het slotdeel. Sommige passages doen bovendien denken aan het lied-achtige van
Schubert, en zijn voorliefde voor de altviool, hoorbaar in het derde deel, noemt Dupont een eerbetoon aan zijn bevriende altviolist Dvořák.Aan thematische rijkdom doet het Octet volgens violiste Sophie Guille des Buttes niet onder voor het Kwintet: ze omschrijft het als Brahms vermenigvuldigd met tien. Het werk is bovendien zo virtuoos geschreven dat het de grenzen van de speelbaarheid opzoekt, vooral in de altvioolpartij, vertelt altvioliste Aurélie Deschamps Caillon. Het tweede en vierde deel zwepen de musici op tot een bijna waanzinnige ritmische roes, met een tweede deel dat zich volgens Stanese ontvouwt via een machinaal ritmisch mechanisme dat vooruitwijst naar Sjostakovitsj, terwijl het langzame derde deel juist een teder, weemoedig karakter heeft. Door het werk heen wisselen Wa
