Het album 'I Won't
Dance' van het Piccadilly
Dance Orchestra is een ode aan de klassieke swing en jazz uit het interbellum. Dit gezelschap, bekend om zijn interpretaties van het Great American Songbook, neemt de luisteraar mee terug naar de elegante balzalen en clubs van de jaren dertig en veertig. Met een bezetting die bestaat uit blazers, strijkers en pakkende zang levert het orkest een authentieke performance die zowel dansbaar als nostalgisch is.
Het genre van dit album is duidelijk te herkennen als bigband-swing, waarbij de
focus ligt op strakke arrangementen en een sprankelende sfeer. De opnames klinken levendig en benaderen perfect de originele sound van het tijdperk waarin de nummers zijn ontstaan. Met een warme, elektronische geluidskwaliteit klinkt het album fris, ondanks de tijdloze stijl die centraal staat. Elk nummer wordt met veel respect voor het originele materiaal gespeeld, maar het orkest voegt ook een eigen verfijning en speelsheid toe.
Op het album zijn enkele beroemde klassiekers te vinden. 'I Won't
Dance' is een van de bekendste tracks, waarbij zang en orkest elkaar speels aanvullen en waarin het ritme vanzelf tot swingen aanzet. Een andere opvallende track is 'Cheek to Cheek', waarbij de lichtvoetige melodie en de soepele blazerssectie zorgen voor het ultieme ballroom-gevoel. Ook 'Let's Face the Music and
Dance' wordt prachtig vertolkt. De krachtige arrangementen en het aanstekelijke tempo maken van dit album een feestelijk eerbetoon aan het dansgenre.
Dit album verscheen op cd en werd uitgebracht in het jaar 2001. Het laat horen hoe tijdloze liedjes nieuw leven kunnen worden ingeblazen door musici met een groot gevoel voor stijl en entertainment. De hoge kwaliteit van de uitvoeringen maakt van 'I Won't
Dance' een aanrader voor liefhebbers van swing, jazz en alles wat dansbaar is. Het Piccadilly
Dance Orchestra slaagt erin om de sfeer van een vervlogen tijdperk opnieuw tot leven te wekken.
