Goats Head Soup is het elfde studioalbum van The
Rolling Stones en werd uitgebracht in 1973. Het album markeert een opvallende verschuiving in het geluid van de band, waarbij zij afstand nemen van de rauwe, chaotische feel van voorgangers als Exile on Main St. en in plaats daarvan kiezen voor een meer gepolijste, melodieuze aanpak. Het genre kan het beste omschreven worden als een mengeling van rock, blues en funk, met hier en daar duidelijke invloeden van softrock, vooral in de ballads. De songs zijn over het algemeen rustiger en toegankelijker, wat destijds voor sommige fans en critici een teleurstelling was na de experimentele hoogtepunten van eerdere jaren. Toch behaalde het album de nummer één-positie in zowel het Verenigd Koninkrijk als de Verenigde Staten en blijkt het – mede dankzij diverse heruitgaven, zoals de SHM-CD Limited Japanese Edition Remastered – in de loop der tijd aan appreciatie te hebben gewonnen.
De opnames vonden grotendeels plaats in Jamaica en de Verenigde Staten, mede vanwege het fiscale ballingschap van de band. Producer Jimmy Miller, die sinds 1968 een belangrijke architect van het Stones-geluid was, nam voor het laatst de productie voor zijn rekening. De bezetting wijkt op enkele punten af van voorgaande albums; bassist Bill Wyman is slechts op een paar nummers te horen, terwijl gitarist Mick Taylor een prominente rol speelt. Gastmuzikanten als Billy Preston en Bobby Keys dragen bij aan de rijke, maar minder bombastische klank van het album. Qua thematiek en stijl reflecteert Goats Head Soup een band die balanceert tussen volwassen worden en het vasthouden aan hun rock ‘n’ roll-roots, wat resulteert in een plaat die zowel tijdloos als typisch jaren zeventig klinkt.
