How Big, How Blue, How Beautiful is het derde studioalbum van Florence + The Machine, uitgebracht als een 2 LP. Het album staat bekend om zijn krachtige vocale prestaties van Florence Welch, haar mix van verschillende genres en opvallende instrumentatie. Muzikaal is het album vooral gesitueerd in het
spectrum van indie rock, barokpop en soul, waarbij de arrangementen variëren van uitbundig tot ingetogen. De sfeer van het album is zowel groots en emotioneel geladen als kwetsbaar en persoonlijk.
Het album opent met 'Ship to Wreck', een track die
direct de toon zet met zijn energieke ritme en rauwe thematiek rondom zelfdestructie. Florence Welch’s zang schiet hier moeiteloos van kwetsbaar naar krachtig, ondersteund door een band die de spanning en emotie goed weet op te bouwen. In 'What Kind of Man' wordt de aandacht geleid door een stuwende elektrische gitaar en een stevige ritmesectie; de oprechte conflicten in de tekst versterken het dramatische karakter van het nummer. De titeltrack 'How Big, How Blue, How Beautiful' laat een meer barokke kant horen, met strijkers en blazers die een bijna filmische grootsheid aan het album toevoegen; het nummer eindigt in een sfeervolle instrumentale coda.
Het album valt op door Florence Welch’s emotionele expressiviteit. Haar stem beweegt zich tussen uitersten van verdriet, woede en hoop, waardoor ze naar voren komt als een artiest die durft te balanceren tussen controle en totale overgave. De teksten zijn doordrongen van thema’s als verlies, verlangen naar verlossing en confrontatie met persoonlijke demonen. De productie biedt ruimte aan zowel groots opgezette stukken als intiemere momenten, al overheerst meestal het epische geluid dat het handelsmerk is van Florence + The Machine.
Ook visueel is het album herkenbaar: de typische stijl uit de jaren zeventig, weerspiegeld in de cover en typografie, geeft het geheel een nostalgische uitstraling. In sommige nummers zijn subtiele referenties naar pillen, drank en verlies in het dagelijks leven hoorbaar; het zijn deze persoonlijke details die het album extra diepgang geven. In de tweede helft komt het tempo omlaag, met onder andere het trage en melancholische 'Long & Lost' en het introverte 'Caught,' die bijdragen aan de introspectieve sfeer van de plaat. Het afsluitende 'Mother' is een verrassend mechanisch klinkend nummer, waarbij een drumcomputer en lichte gitaaraccenten het jarenzeventig gevoel nogmaals onderstrepen.
How Big, How Blue, How Beautiful werd uitgebracht in het midden van de jaren 2010 en werd positief ontvangen door critici, die de plaat prezen om de zang, de emotionele lading en het geslaagde evenwicht tussen speelsheid en bezinning. De productie is helder en gelaagd, waardoor de stem van Florence altijd centraal staat, ongeacht het arrangement. Het album is een aanrader voor liefhebbers van indierock met invloeden uit soul en barokpop en vormt een belangrijk hoogtepunt in het oeuvre van Florence + The Machine.
