The
Mavericks brachten hun album Mono uit in 2015, een jaar waarin zij terugkeerden naar de studio voor een opvallend project dat nadrukkelijk afweek van trends in de hedendaagse muziekproductie. Dit achtste studioalbum werd uitgebracht op het label Valory Music Group en markeerde een duidelijke keuze voor een retro-geïnspireerde aanpak, want alle nummers werden in mono opgenomen. Mono valt in de brede categorie Americana, maar vooral de mengeling van
country, rock, Latin, rock-'n-roll en zelfs ska maakt het lastig om er een eenvoudig genre-etiket op te plakken. De band, afkomstig uit Miami onder leiding van de karakteristieke stem van Raul Malo, laat op dit album een rijke verscheidenheid aan invloeden horen die hun grensoverschrijdende geluid bepalen.
Opvallend is de manier waarop The
Mavericks het album in één takes en zonder moderne digitale trucs tot stand brachten, waardoor er een directe, live-achtige sfeer ontstaat die doet denken aan de klassieke opnamen uit de jaren zestig. De songs op Mono zijn overwegend opgebouwd rond Malo’s krachtige zang, swingende ritmes en een warme oudejaarssfeer: hoorbaar in feestelijke Latin-ritmes, Tex-Mex-arrangementen en Americana-gitaristen. Hoewel de band zich nooit helemaal conformeert aan de traditionele
country, voelt het album toch alsof het in Nashville zou kunnen zijn gemaakt, met schuivende gitaren, blazers en weelderige harmonies.
De productie, onder supervisie van Niko Bolas, benadrukt de natuurlijke dynamiek van de muziek. Mono is daarmee een ode aan vakkundig gemaakte, tijdloze muziek die zich niet laat leiden door hype of commercie, maar vooral wordt gedreven door een liefde voor de echte bandklank en een eigenzinnige mix van stijlen. Voor wie houdt van muziek waarin emotie en vaart prevaleert boven oppervlakkige perfectie, is Mono een verfrissende en meeslepende luisterbelevenis.
