Thin Lizzy’s album Chinatown, uitgebracht in 1980, markeert het tiende studioalbum van de Ierse band en vormt een belangrijke schakel in hun discografie. Na een periode van samenstellingwisselingen, met de introductie van gitarist Snowy White en keyboardspeler Darren Wharton, zocht de groep verder met hun kenmerkende mix van hardrock, heavy metal en typisch Ierse rockinvloeden. De productie, verzorgd door
Thin Lizzy zelf en Kit Woolven in plaats van de vaste producer Tony Visconti, geeft het album een rauwere, minder gepolijste klank, die zich onderscheidt van eerdere hoogtepunten als Black Rose – A Rock Legend. De songs op het album onderscheiden zich desondanks door de onvervalste gitaarriffs en het karakteristieke vibrerende vocalisme van Phil Lynott, die het schrijven van de nummers als altijd combineert met zijn scherpe, beeldende en vaak onzekere teksten. Chinatown wordt gerekend tot het genre hardrock met duidelijke sporen van British metal, maar weet zich te onttrekken aan een puur commercieel format, mede door de soms experimentele invulling en de lyrische complexiteit. Het album werd door fans gewaardeerd voor de muzikale inventiviteit en het voortzetten van het bepalende duelgitaarwerk, maar kreeg ook kritiek vanwege het ontbreken van een echte klassieker zoals bijvoorbeeld "
The Boys Are Back In Town".
De heruitgave op LP uit 2019, gepresenteerd als een deluxe 180g audiophile versie, benadrukt het belang van Chinatown binnen het oeuvre van
Thin Lizzy. Het originele artwork en het vinylformaat zorgen voor een fysieke beleving van een album dat zich, ondanks een soms wisselende ontvangst, kenmerkt als een mijlpaal in de ontwikkeling van jaren tachtig hardrock. De mix van stoere gitaarriffs, doordachte arrangementen en soms politiek getinte teksten laat zien dat
Thin Lizzy niet enkel leefde van het succes uit het verleden, maar ook in het nieuwe decennium op zoek was naar nieuwe invullingen en een eigen geluid.
