Soul Symphony is een souljazzalbum uit 1969 van The Three Sounds, uitgebracht op het Blue Note-label als het laatste studioalbum van het trio onder die naam. Onder leiding van pianist Gene Harris, met Henry Franklin op bas en Carl Burnett op drums, breidt de LP hun traditionele pianotrio-opstelling uit door de rijke, grootschalige arrangementen van Monk Higgins, die de orkestrale elementen componeerde, arrangeerde en dirigeerde die de bluesy, groove-georiënteerde basis van de groep omhullen. Het resultaat is een levendige mix van jazz-, soul- en R&B-invloeden die hun geluid naar een ruimer, bijna filmisch terrein tilt, terwijl de aardse swing behouden blijft die de groep al sinds het einde van de jaren vijftig kenmerkte. Soul Symphony, opgenomen in Los Angeles, bevat houtblazers, koperblazers, strijkers en af en toe zang die de harmonieën en de ritmische
drive van het trio verdiepen, waardoor een gelaagde, textuurrijke luisterervaring ontstaat die kenmerkend is voor de souljazzproducties van eind jaren zestig. De piano van Harris speelt een centrale rol, afwisselend lyrisch en funky, ondersteund door de soepele baslijnen van Franklin en het heldere, ingetogen drumwerk van Burnett. Het album wordt vaak beschouwd als een hoogtepunt uit de meer georkestreerde, crossover-periode van The Three Sounds, en markeert zowel een hoogtepunt in hun ontwikkeling bij Blue Note als een overgangsmoment voordat Harris de overstap maakte naar een solocarrière.
