Junk Culture is het vijfde studioalbum van
Orchestral Manoeuvres In The Dark, uitgebracht als LP in het jaar 1984. Het album markeert een duidelijke stijlverandering voor de band. Nadat hun vorige album, Dazzle Ships, commercieel was tegengevallen, koos OMD ervoor om met Junk Culture een toegankelijker geluid na te streven en minder te experimenteren. Toch zijn er volop innovatieve elementen aanwezig, met invloeden uit pop,
dance, latin en zelfs reggae, wat het album veelzijdig en fris doet klinken.
Binnen het genre valt Junk Culture onder synthpop, met heldere elektronische melodieën, pakkende refreinen en een energieke ritmiek. Frontman Andy McCluskey beschreef het later als het meest 'catchy' en pop-georiënteerde album dat OMD tot dan toe had gemaakt. De strakkere, dansbare productie en melodieuze inslag wisten een breder publiek aan te spreken. Dat bleek ook uit de kritische en commerciële ontvangst: het album werd een groot succes in het Verenigd Koninkrijk en leverde OMD wederom een plek in de album-top 10 op.
Op de LP zijn verschillende tracks te vinden die sindsdien tot klassiekers in het oeuvre van OMD zijn gaan behoren. De single Locomotion is daar een voorbeeld van, een nummer dat – dankzij het gebruik van onder andere steeldrums – een duidelijke Caribische sfeer ademt. Talking Loud and Clear is een ander opvallend nummer, waarin de warme synthlijnen en catchy melodie
direct herkenbaar zijn. Ook Tesla Girls is een favoriet bij fans, met zijn opgewekte tempo en licht-ironische tekst. Deze drie tracks geven een goed beeld van de diversiteit en het aanstekelijke karakter van het album.
Junk Culture weerspiegelt een periode van vernieuwing en heroriëntatie voor
Orchestral Manoeuvres In The Dark. De plaat combineert de vroege experimenteerdrang van de band met een scherp gevoel voor pop, waarmee het uitgroeide tot een van de memorabele synthpop-albums uit de jaren tachtig.
