Ben Webster Meets Oscar Peterson is een klassiek jazzalbum waarop de bijzondere samenwerking tussen tenorsaxofonist
Ben Webster en pianist Oscar Peterson centraal staat. Dit album wordt beschouwd als een van de hoogtepunten uit de jazzgeschiedenis en behoort tot de essentiële opnamen van zowel Webster als Peterson. Het album werd uitgebracht als LP in het begin van de jaren zestig en laat horen hoe de warme, volle klank van Webster’s saxofoon perfect samenkomt met de virtuoze, swingende begeleiding van Peterson en diens trio. De bas werd verzorgd door Ray Brown en het drumstel door Ed Thigpen.
Het genre van het album is jazz, met nadruk op ballads en standards uit het Great American Songbook. De musici geven bekende composities een geheel eigen karakter door hun samenspel en improvisatietalent, zonder de composities uit het oog te verliezen. Peterson bewijst opnieuw waarom hij als een van de beste jazzpianisten geldt, met elegante runs en een subtiele ondersteuning van Webster, zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen.
Op het album staan zeven tracks, waarvan onder meer Touch of Your Lips en Bye Bye Blackbird kenmerkend zijn voor de sfeer van de plaat. Touch of Your Lips opent het album met een intieme en lyrische sfeer; Websters diepe, ronde toon wordt subtiel gedragen door Petersons akkoorden. Bye Bye Blackbird is een ander hoogtepunt, waarin het kwartet een ontspannen, bijna weemoedige interpretatie brengt. Daarnaast valt bijvoorbeeld How Deep Is The Ocean (How High is The Sky) op door de expressie en het onderlinge begrip tussen de musici.
Ben Webster Meets Oscar Peterson werd uitgebracht in het jaar 1960. De LP is opgenomen in Los Angeles en uitgebracht door het legendarische jazzlabel Verve. Door de warme registratie en de perfecte balans tussen improvisatie en melodie is het album een blijvende favoriet onder jazzliefhebbers gebleven. Het uitgangspunt van de sessies was ruimte laten voor samenspel, wat resulteert in een tijdloos en sfeervol album.
Het album wordt alom geprezen om de elegante interpretaties van jazzstandards en het onmiskenbare samenspel tussen Webster en Peterson. Het is een voorbeeld van hoe jazztraditie en persoonlijke expressie elkaar kunnen versterken, en geldt als een absolute aanrader voor liefhebbers van klassieke jazz.
