Like Someone In Love is een jazzalbum van
Art Blakey & The Jazz Messengers, uitgebracht als LP. Dit album behoort tot het hardbop genre, waarin swingende ritmes en soulful improvisatie centraal staan.
Art Blakey, drummer en bandleider, wist met deze bezetting —
Lee Morgan op trompet,
Wayne Shorter op tenorsaxofoon, Bobby Timmons op piano en Jymie Merritt op bas — een van de meest legendarische formaties van The Jazz Messengers samen te brengen, vaak beschouwd als een hoogtepunt uit zijn carrière.
Het album bevat een selectie van zowel originele composities van bandleden als een interpretatie van het bekende titelnummer. De openingstrack is Like Someone In Love, een uitgesponnen en ingetogen versie van de standaard, die de gevoelige kant van de band laat horen. Vervolgens laat Johnny’s Blue, gecomponeerd door
Lee Morgan, een meer opzwepend en karakteristiek hardbopgeluid horen, waarbij de strak stuwende ritmes en energieke solo’s
direct opvallen. Op de tweede zijde van de LP vindt de luisteraar onder meer Noise In The Attic en Sleeping Dancer
Sleep On, stukken die het innovatieve schrijfwerk van
Wayne Shorter tonen en de verschillende klankkleuren van deze bezetting in de schijnwerpers zetten.
Kenmerkend aan Like Someone In Love is de dynamiek tussen de bandleden, de aanstekelijke
drive van Blakey’s drums, en de ruimte voor elk lid om tot bloei te komen, zowel in samenspel als in solo’s. De muziek wisselt af tussen lyrische ballads en vurige uptempo stukken, wat voor veel afwisseling en muzikale spanning zorgt. In zijn totaliteit laat het album horen waarom deze periode voor The Jazz Messengers als tijdloos en bepalend binnen het genre wordt beschouwd.
Like Someone In Love verscheen in het jaar 1967, ondanks dat de opnamesessies eerder plaatsvonden. Het album is beschikbaar op
vinyl en wordt gewaardeerd als een klassieker in het oeuvre van
Art Blakey. Tracks als Like Someone In Love, Johnny’s Blue en Noise In The Attic zijn representatief voor de unieke sfeer en het hoge niveau van dit album, waarmee The Jazz Messengers opnieuw hun virtuositeit en innovatievermogen binnen de jazz bevestigen.
