Tenorman, uitgebracht in 1956 door het
Lawrence Marable Quartet met
James Clay, is een hardbop-lp die de rauwe energie van een jonge tenorist uit
Texas in Los Angeles vastlegt. Onder leiding van drummer
Lawrence Marable bestaat het kwartet uit
James Clay op tenorsaxofoon, Sonny
Clark op piano en Jimmy Bond op bas, die rechttoe rechtaan jazz brengen met swingende, harde intensiteit. Clay's spel is geïnspireerd door de rauwe, emotionele
Texas-tenortraditie van Illinois Jacquet en Arnett Cobb, vermengd met invloeden van
Sonny Rollins, en laat een melodieuze flow horen in ballads en midtempo nummers, naast behendige, hete tonen in snellere stukken. Verre van de soepele West Coast-sound, benadrukt deze sessie ruwe, ongepolijste autoriteit en bluesy swing, ondersteund door Clarks bruisende maar solide piano, Bonds zelfverzekerde bas en Marables heldere, dynamische drumwerk.
Het album, opgenomen in Capitol Studios, valt op door zijn sympathieke, meeslepende kwaliteit, waarbij standards worden gecombineerd met een hard bop-vocabulaire dat Clay's frisse stem benadrukt – die doet denken aan Tubby Hayes in zijn snelle chops en triolen. Hoewel Clay banden had met experimentalisten als
Ornette Coleman, blijven zijn bijdragen hier stevig in de mainstream, en worden ze geprezen als een collectorsitem dat zijn verfijnde lyriek en "moan inside the tone" onthult. Deze zeldzame leideropname voor Marable introduceerde een veelbelovend talent wiens rechttoe rechtaan stijl helder schitterde te midden van de innovaties van die tijd.
