Funky Skull is het enige album van bassist Melvin
Jackson als bandleider en geldt als een uniek werk binnen het soul-jazzgenre. Dit album werd uitgebracht in de jaren zestig op lp en behoort qua klank tot de meer experimentele zijtakken van de jazz.
Jackson, vooral bekend als bassist uit de band van Eddie Harris, laat zich hier van zijn meest innovatieve kant zien. Op Funky Skull combineert hij diepe, soulvolle grooves met psychedelische effecten en uitgesproken funk-invloeden, waardoor het album opvalt binnen de traditie van postbop en vroege jazz-funk.
De muziek op het album is doordrenkt met een avontuurlijke spirit. Melvin
Jackson maakt gebruik van een breed scala aan technieken en apparatuur. Hij bespeelt niet alleen zijn staande bas op traditionele wijze, maar experimenteert ook met elektronische effecten, waaronder een Maestro G-2 filterbox, een Boomerang, een Echoplex en een Ampeg-versterker. Deze artistieke keuzes zorgen voor een eigenzinnig geluid dat soms avontuurlijk en rauw is, maar altijd stevig geworteld blijft in een funky ritmiek. Juist deze combinatie van elementen maakt Funky Skull tot een van de meest groovende en tegelijkertijd avant-gardistische albums uit de jazzgeschiedenis.
Enkele tracks die opvallen op de lp zijn Funky Skull Parts 1 & 2, een nummer waarin alle experimenteerdrift van
Jackson samenkomt in een groove die zowel uitnodigend als vervreemdend werkt. Een ander noemenswaardig nummer is Ma, She’s Makin’ Eyes At Me, dat lichtvoetige melodieën koppelt aan een stevige baslijn en subtiele psychedelische accenten. Ook het nummer Bold And Black laat het inventieve spel van
Jackson goed horen, waarbij de grenzen van jazz, funk en soul steeds opnieuw worden opgezocht.
Het album verscheen oorspronkelijk op het Verve-label en is inmiddels uitgegroeid tot een cultklassieker onder liefhebbers van soul-jazz en experimentele funk. De lp wordt geroemd om zijn mengeling van virtuositeit, groove en originaliteit. Funky Skull is niet alleen een tijdsdocument uit de late jaren zestig, maar ook een blijvend voorbeeld van hoe grenzen binnen de jazz kunnen worden opgerekt zonder het
contact met de essentie van het genre te verliezen.
