Blowin’ The Blues Away van het Horace Silver Quintet & Horace Silver Trio is een klassiek jazzalbum dat behoort tot de absolute hoogtepunten van het hard bop-genre. Op deze LP weet pianist en componist Horace Silver samen met zijn vaste quintet en trio een mix van energie, melodische kracht en ritmische complexiteit samen te brengen die kenmerkend is voor zijn stijl en voor het Blue Note-label waarop het album werd uitgebracht. Het album verscheen in het jaar 1959 en is opgenomen in de befaamde Van Gelder Studio.
De bezetting die op het grootste deel van het album speelt, behoort tot Silvers meest geroemde formaties, met
Blue Mitchell op trompet, Junior Cook op tenorsaxofoon, Gene
Taylor op bas en Louis Hayes op drums. Voor een paar stukken wordt de band teruggebracht tot een trio, waar Silver zich nog persoonlijker en intiemer laat horen. De muzikale samenhang en het speelplezier spatten van de plaat af en laten horen waarom deze formatie als een voorbeeld geldt van hard bop, een jazzstijl die voortbouwt op bebop en elementen van blues, gospel en soul toevoegt.
Blowin’ The Blues Away bevat uitsluitend originele composities van Horace Silver. De titeltrack, 'Blowin’ The Blues Away,' trapt het album af met een uitbundig, meeslepend thema waarin de band meteen haar kracht en precisie etaleert. Een andere onmiskenbare klassieker op dit album is 'Sister Sadie,' een opzwepend nummer met een funky karakter en een duidelijk gospelgevoel, die later veelvuldig gecoverd zou worden en tot de vaste jazzstandards is gaan behoren. Een derde opvallend nummer is 'Peace,' een ballad die uitblinkt in melodische rust en introspectie, en waarmee Silver zijn talent voor lyrische composities toont. Deze opname van 'Peace' staat bekend als een van de mooiste ballads binnen het jazzrepertoire.
Naast deze stukken valt het album op door de variatie in sfeer. 'The St. Vitus
Dance' laat in trioverband Silvers speelse pianostijl horen, terwijl 'Melancholy Mood,' eveneens door het trio uitgevoerd, een meer ingetogen en reflectieve afsluiting vormt. Het nummer 'The Baghdad Blues' onderscheidt zich met subtiele invloeden uit de Arabische muziek, waarmee Silver zijn veelzijdigheid als componist en arrangeur etaleert.
Blowin’ The Blues Away is exemplarisch voor het hard bop-genre: helder gestructureerde composities, sterke grooves, veel ruimte voor individuele solo’s, en tegelijk een hecht groepsgeluid. Het album staat bekend als een van de beste werken in Horace Silvers indrukwekkende catalogus en blijft internationaal geprezen en geliefd om de warmte, de directheid en het plezier dat deze muziek uitstraalt. Het is een LP die zowel geschikt is voor een eerste kennismaking met jazz als voor de doorgewinterde liefhebber en blijft decennialang relevant binnen de jazzcollectie.
