Let No Man Write My Epitaph is een van de meest geroemde albums van
Ella Fitzgerald, uitgebracht als LP in het jaar 1960. Het album behoort tot het jazzgenre en wordt vaak genoemd als een hoogtepunt in haar carrière dankzij de bijzondere, ingetogen benadering en de intense emotionele lading die in de uitvoering doorklinkt.
Ella Fitzgerald wordt op deze plaat enkel begeleid door pianist Paul Smith, wat de opnames een intieme sfeer geeft waarbij iedere nuance in haar stem volledig tot zijn recht komt.
Dit album is in feite een verzameling ballads die Fitzgerald zingt in de gelijknamige Hollywoodfilm waar zij zelf ook in meespeelt. De selectie nummers bestaat voornamelijk uit stukken uit het American Songbook, klassiekers die zij weet te transformeren tot persoonlijke vertolkingen vol melancholie, verlangen en weemoed. Critici en luisteraars prijzen het album juist omdat het meer kwetsbaarheid en diepte laat horen dan zij doorgaans in haar jazzinterpretaties aan de dag legde. Deze aanpak zorgt ervoor dat Let No Man Write My Epitaph nu wordt gezien als één van haar meest gevoelige en tijdloze werken.
Op het album zijn onder andere de nummers Black Coffee en Angel Eyes te vinden. Black Coffee zet
direct de toon van het album door de combinatie van minimalistische pianobegeleiding en de expressieve, soms breekbare stem van Fitzgerald. Angel Eyes wordt gekenmerkt door een broeierige melancholie die Ella weet over te brengen met een ongekende intensiteit. Een ander memorabel nummer is One For My Baby (And One More For The Road), waarin het nachtelijke, introspectieve karakter dat het album typeert bijzonder goed naar voren komt.
Het album bevat dertien tracks, waaronder verder onder meer I Cried For You, I Can't Give You Anything But Love, Misty en September Song. Door het ontbreken van grotere arrangementen blijft elke interpretatie van Fitzgerald opvallend persoonlijk en
direct; haar stem wordt gedragen door het subtiele pianospel van Smith, zonder afleiding van andere muzikale elementen.
Vanwege zijn warme, sobere productie en het grootse vakmanschap van Fitzgerald en Smith wordt Let No Man Write My Epitaph nog altijd gewaardeerd als een klassiek en authentiek document uit de jazzgeschiedenis. Het is niet alleen een essentieel album voor liefhebbers van
Ella Fitzgerald, maar ook voor iedereen die geraakt wil worden door de pure kracht van jazzballads in hun meest intieme vorm.
