Midnight Blue van Kenny Burrell is een iconisch jazzalbum dat wordt gerekend tot de absolute klassiekers binnen het genre. Dit album, uitgebracht op Blue Note als LP in de Blue Note Classic-serie, verscheen in het begin van de jaren zestig en vertegenwoordigt een unieke kruising van jazz en blues, met een subtiele Latin-invloed. Midnight Blue wordt vaak omschreven als een van de spannendste en meest meeslepende albums uit het omvangrijke oeuvre van Burrell.
Het karakter van het album wordt sterk bepaald door de pianistloze, maar ritmisch rijke bezetting. Gitarist Kenny Burrell wordt vergezeld door Stanley Turrentine op tenorsaxofoon, Major Holley op contrabas, Bill English op drums en Ray Barretto op conga’s. Juist deze samenstelling zorgt voor een intieme en warme sfeer, waarin elke muzikant de ruimte krijgt om zijn eigen stem toe te voegen. Vooral Turrentine’s soulvolle tenorsaxofoon en Barretto’s conga’s geven de muziek een diepgang en dynamiek die het album onderscheidt van andere jazzplaten uit die tijd.
Qua stijl is Midnight Blue duidelijk geworteld in de jazz, maar het album straalt een diepe bluesgevoel uit. De muziek is vaak ingetogen, melancholiek en verhalend, maar kent ook vlagen van uitbundigheid en swing. De bluesinvloeden zijn hoorbaar in het repertoire en de manier waarop Burrell zijn gitaar bespeelt: altijd melodieus, met een warme toon en een stevige groove. Het album wordt bovendien vaak geprezen om de uitzonderlijke opnamekwaliteit, waardoor de subtiele details in het spel van de muzikanten volledig tot hun recht komen.
Uit het album springen verschillende stukken die tot de hoogtepunten van Burrell’s carrière worden gerekend. 'Chitlins Con Carne' is het openingsnummer, met zijn aanstekelijke groove en de samensmelting van gitaar, saxofoon en percussie die
direct de toon zet. De titeltrack 'Midnight Blue' is minstens zo markant en kenmerkt zich door Burrell’s lyrische gitaarlijnen en een melodie die blijft hangen. Een derde opvallende compositie is 'Soul Lament', een kort maar diep persoonlijk stuk waarin Burrell solo speelt en een melancholische, bijna meditatieve sfeer oproept. Deze composities illustreren de veelzijdigheid van het album en de kunde waarmee Burrell verschillende sferen weet op te roepen.
Het album Midnight Blue uit 1963 wordt tegenwoordig gezien als een essentieel werk voor zowel jazzliefhebbers als verzamelaars van de Blue Note Classic-serie. Het is een tijdloos album waarin het vakmanschap en de emotie van alle betrokken muzikanten samenkomen in een unieke, meeslepende luisterervaring.
