Wendy Eisenbergs gelijknamige album is een folkgericht werk dat een pastorale helderheid benadrukt, geïnspireerd door artiesten als
Judee Sill, John Prine en Joanna Newsom. Het genre omvat poëtische en formeel gedurfde folk songs, met een warme ensembletextuur die ontstaat uit een periode van intense persoonlijke afrekening en zelfinzicht tussen 2023 en 2024. Als virtuoze gitarist en songschrijver verkent Eisenberg hier een ruimere stem, waarin de inherente vreemdheid van de gitaar wordt omarmd in plaats van technisch te worstelen. Het album, uitgebracht in 2026 via Joyful Noise Recordings, markeert een creatieve mijlpaal na genre-overschrijdend werk in art-rock, jazz en free improvisatie, en volgt op de free-jazz dubbeleplaat Viewfinder uit 2024.
De nummers ontstonden op een huiselijke manier, delicaat en allergisch voor valse stappen, met bijdragen van collaborateurs als bassist Trevor Dunn, drummer Ryan Sawyer en co-producent Mari Rubio. Eisenberg beschrijft het als een exorcisme, een semi-mystieke ervaring van loslaten en bevrijding van oude patronen, resulterend in spiritueel waarachtige composities. Dit zelfgetitelde werk biedt hun meest zekere visie tot nu toe, met een
focus op herstel en een nieuwe wereld die ze doorkruisen als voltijdse assistent-professor songwriting.
