No One Can Ever Know van The
Twilight Sad is het derde studioalbum van deze Schotse band, uitgebracht als een 2 LP. Het album markeert een duidelijke stijlverandering waarbij indierock en post-punk samengaan met een opvallend donker en industrieel geluid. Synthesizers en elektronische elementen krijgen een prominente plaats, in tegenstelling tot het meer organische bandgeluid van eerdere platen. De ritmesectie klinkt strakker en wordt regelmatig ondersteund door drumcomputers, waardoor een dreigende, kille sfeer ontstaat die het album zijn unieke, desolate karakter geeft. De productie is sober en slepend, de stem van zanger
James Graham blijft rauw en doorleefd, met zware accenten op melancholie en vervreemding.
Hoewel het album in 2012 verscheen, klinkt No One Can Ever Know door het experimenteren met elektronische klanken en baslijnen verrassend fris binnen het genre. The
Twilight Sad levert hiermee hun tot dan toe donkerste en meest compromisloze werk af, waarin de teksten bol staan van introspectie, eenzaamheid en emotionele ontlading. De plaat blijft daarmee trouw aan het sombere imago van de band, maar onderscheidt zich van eerdere releases door de koude digitale soundscapes, wat zowel gewaagd als vernieuwend aanvoelt voor fans van indierock en post-punk.
