Ascenseur pour l'échafaud is een jazzalbum uit 1958 van
Miles Davis, dat dienst deed als
soundtrack voor de gelijknamige film noir van Louis Malle. Het album werd spontaan opgenomen na een eenmalige vertoning van de film, met een Franse ritmesectie bestaande uit Barney Wilen op tenorsaxofoon, René Urtreger op piano, Pierre Michelot op bas en Kenny Clarke op drums, en legt Davis’ trompetspel vast in een rauwe, beklijvende stijl. Dit genre-bepalende werk in de modale jazz wijkt af van de akkoordrijke complexiteit van de bebop en richt zich op op toonladders gebaseerde improvisatie, waarmee het vooruitloopt op Davis' latere innovaties, zoals die op Kind of Blue. De melancholische, mysterieuze sfeer roept een desolate spanning op, waarbij bluesinvloeden worden vermengd met abstracte, filmische sferen die vloeiend schakelen tussen mineur- en majeurtoonsoorten.De geïmproviseerde nachtelijke sessie in een studio in Parijs leverde muziek op die wordt vereerd als een van Davis' blijvende meesterwerken en een hoogtepunt in de moderne jazzfilmmuziek. Melancholische trompetlijnen domineren en creëren een tijdloze, eenzame sfeer die contrasteert met meer gecomponeerde werken zoals Miles Ahead uit dezelfde periode. Het album wordt vaak uitgebracht als een set van 2 cd's met een boek en is een voorbeeld van Davis' streven naar post-bop-abstractie en modale verkenning, wat de evolutie van de jazz in de late jaren 50 en daarna heeft beïnvloed.
