Productbeschrijving
Bohuslav Martinů was zelf violist; toch is de pianokleur in veel van zijn symfonische partituren zijn eigenlijke handtekening. De twee instrumenten krijgen een solorol in het Concerto voor viool, piano en orkest (1953); geschreven in opdracht van Benno en Sylvia Rabinof, die het in mei 1954 in première brachten. Gelijktijdig geschreven met Symfonie Nr. 6 (Fantaisies symphoniques); het opmerkelijke werk wordt tegenwoordig nauwelijks nog uitgevoerd. Anders is het met de Vioolsonate nr. 3 (1944), die ook in de Verenigde Staten werd gecreëerd en al lang niet meer weg te denken is uit het repertoire van violisten over de hele wereld. Te midden van de sfeer van het naderende einde van de Tweede Wereldoorlog en met heimwee bedacht Martinů een monument met de duur van een symfonie; een werk vol contrasterende dramatiek en lyriek en met een Dvořák-achtige nostalgie die zijn Tsjechische wortels oproept. In vergelijking met de twee 'Amerikaanse' werken bevatten de Cinq pièces brèves (1930), die dateren uit Martinu's Parijse periode, veel ruwere harmonieën en pikantere elementen; een bewijs van een voorliefde voor de Charleston, evenals een neiging tot contrapuntische stijl. Op hun album presenteren de wereldwijd bekende artiesten Josef Špacek en Miroslav Sekera Martinů als een scherpzinnige schepper van kamermuziek en concerten; een componist die zowel internationaal als Tsjechisch is; alom bekend en nog steeds ontdekt. Martinu's muziek voor viool en piano - een universum van intrigerende contrasten.
