Het tweede deel in Chandos' veelgeprezen Gerhard Edition bevat Olivier Charlier in Gerhards ongelooflijke Vioolconcert.
De Eerste Symfonie bevat muziek van aanzienlijke kracht, waar alles woede en angst is; er is een gevoel van naderend geweld. Gerhard kiest voor een driedelig schema en plaatst het zwaarste muzikale argument in de finale. De openingsmaten bevatten een idée fixe, die Gerhard gebruikt zoals Berlioz in de Symphonie fantastique, waarbij hij het motief gebruikt als een terugkerende markering. Het middendeel, aangeduid met adagio, is een innerlijk landschap van immense stille kracht. Harmonisch leunt Gerhard hier naar de meest chromatische kant van zijn tonale
spectrum, hoewel de orkestratie een bijna impressionistische iridescentie heeft. De gigantische finale bevat scherzo-achtige secties, deveopments van het materiaal van het eerste deel net voor recapitulatie en coda.
Het eerste deel van het Vioolconcert is ongebruikelijk omdat het eigenlijk twee delen in één is, een scherzo dat ontstaat na de centrale vioolcadens. De twee belangrijkste melodische ideeën zijn een romantisch, door Catalaanse volksliedjes beïnvloed thema en een herkauwende arpeggio-achtige sequentie. Het tweede deel is een de profundis van de ballingschap van de componist, terwijl de extroverte finale, vol elan en panache, gemakkelijk het meest toegankelijke deel van Gerhard's concerto is.
