John Ireland was een wonderkind: hij ging op veertienjarige leeftijd naar het Ro yal College of Music. Daar studeerde hij piano, orgel en compositie (bij Charles Villiers Stanford). Hij klom al snel op tot een belangrijke positie als organist, terwijl hij zich ook als componist bleef interesseren. The Forgotten Rite, uit 1913, is een van zijn vroegste orkestcomposities, en werd in première gebracht door Sir Henry Wood in de
Queen's Hall. De symfonische rapsodie Mai-Dun werd geïnspireerd door het platteland van Dorset -
Thomas Hardy
Country - een landschap dat een levenslange invloed uitoefende
op Ierland. De opdracht werd gegeven voor de nationale Brass Band kampioenschappen in 1932, maar Ireland bewerkte later de twee centrale delen van A Downland Suite voor strijkers. Het eerste en laatste deel werden later gearrangeerd door zijn leerling Geoffrey Bush. De ouverture Satyricon was één van Ireland's laatste grootschalige werken, en is gebaseerd op teksten van de Romeinse schrijver Gaius (of, in sommige bronnen, Titus) Petronius Arbiter, een hoveling van Nero. De London Overture en de Epic March werden beide in opdracht van de BBC gemaakt - het laatste als morele opkikker tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was in deze periode
dat Ireland The Holy Boy orkestreerde - een pianostuk gecomponeerd op eerste kerstdag in 1913. John Wilson en Sinfonia of London presenteren deze werken met zorg en overtuiging, en onthullen zo de grote kwaliteit van deze ten onrechte verwaarloosde componist.
