Voor het tweede deel in zijn Birmingham
Schubert symfoniecyclus richt Edward Gardner zich op de tweede en zesde symfonie. De Tweede Symfonie, gecomponeerd tussen december 1814 en maart 1815, is niet alleen een reactie van
Schubert op het werk van Beethoven, en met name op de Prometheus Ouverture, maar probeert ook de conventionele symfonische grenzen te verleggen, vooral in de uitgebreide expositie van het eerste deel.
De Zesde Symfonie, voltooid in februari 1818, was de eerste die door
Schubert de titel Große Sinfonie (grote symfonie) kreeg, een teken van zijn groeiende vertrouwen in zijn werk in het symfonische idioom.
De twee ouvertures werden tegelijkertijd met de zesde symfonie gecomponeerd en zijn duidelijk gemodelleerd naar de ouvertures van Rossini, wiens muziek in die tijd een rage was in Wenen.
