De jaren 1960 en 1970 waren echter een tijdperk waarin sommige hedendaagse componisten een vastgeroeste houding aannamen. Bennetts veelzijdigheid weersprak het dogma van het muzikale modernisme en als leerling van
Pierre Boulez erkende Bennett aanvankelijk het onderscheid tussen zijn verschillende werkterreinen. de verschillende delen van mijn carrière leken zich in verschillende kamers af te spelen, zij het in hetzelfde huis', merkte hij op. Maar toen dat onderscheid steeds kunstmatiger werd, ontwikkelde zijn muzikale taal zich. ik wil niet voor mezelf schrijven', vertelde hij Duffie. ik wil schrijven voor concertpubliek in de wereld De muziek op deze schijf, van de Tweede Symfonie uit 1967 tot de Partita uit 1995, weerspiegelt die evolutie.
