Na zijn veelgeprezen opname van Beethovens concerti met het Zweeds Kamerorkest keert Jean-Efflam Bavouzet terug naar zijn verkenning van Haydns sonates, door het tijdschrift Gramophone omschreven als 'een belangrijke moderne opnamemijlpaal in de
Haydn-discografie'. Net als in eerdere afleveringen heeft Bavouzet sonates uit Haydns vroege, midden en late periode geprogrammeerd, wat het recital extra interessant maakt. Sonates nr. 10 en nr. 2, respectievelijk uit de jaren 1750 en '60, delen de toonsoort C-groot, maar verschillen in vorm. De korte nr. 2 werd vrijwel zeker geschreven voor leerlingen terwijl
Haydn werkte als leraar. Nr. 10 is ambitieuzer en uitgebreider. Sonates nr. 41 en 44 dateren uit het begin van de jaren 1770 en tonen enige invloed van C.P.E. Bach en de Sturm und Drang beweging. Ze zijn virtuozer dan de eerdere sonates, maar de humor van
Haydn is hier ook duidelijker aanwezig. Sonates 52 en 53 werden een decennium later gecomponeerd en zijn opvallend veeleisender, zowel technisch als muzikaal. Net als de vorige delen is dit album opgenomen in Potton Hall in Suffolk, op een Yamaha CFX Concert Grand Piano.
